×کمیل نوشت×

   به سلامتی ترم گذشته لیسانسم رو گرفتم و شدم فارغ الکارشناسی! رشته مدیریت بازرگانی. اون کلمه رو بکار بردم  چون قرار نیست از تحصیل علم و یاد گرفتن فارغ بشیم، بلکه چهار سال تلاش می کنیم از گرفتن مدرک کارشناسی یا همون "lisence" عمو سام اینا خلاص بشیم و غول این مرحله رو هم بکشیم و وارد "level" بعدی بشیم. بهتر هم هست تا به این زودی ها "game over" نشیم و مراحل رو تا یه جای نون و آب دار طی کنیم. چه با مرام هایی که هدفشون از دانشگاه اومدن گرفتن یه کاغذ پاره بی ارزش است، مثل وزیر کشور اسبوق (به قول رضا امیرخانی)، چه عزیزانی که واقعاً به دنبال علم و دانش و کسب تجربه هستند.

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

   دوره کارشناسی؛

   چهار سال تضارب کلمات است:

بالا و پایین، ترش و شیرین، اشک و لبخند، زشت و زیبا، دور و نزدیک و...

   چهار سال تضارب زبان هاست:

آب، او، ماء، سو، اَو، water و ...

   چهار سال تضارب فرهنگ هاست:

حمزه و ریش بلندش، آرش و شلوار جینش؛ زهرا و چادرش، آرمیتا و موهای صد رنگ و لعابش؛ ارمیا و عرفانش، خشی و شیطانش؛ ریحانه و متانتش، سوزان و لوس بازی هاش و...

   چهار سال تضارب آراء است:

محمود و پرچم سه رنگش، حسین و پارچه سبزش، شیخ و ننه جونش، محسن و اقتصادش و...

   چهار سال تضارب اندیشه هاست:

فرهنگ وتمدن ایرانی یا آزادی غربی، اقتصاد اسلامی یا مارکسیستی، لیبرال دموکراسی غرب یا مردم سالاری دینی و...

####################

دانشگاه یعنی صبح خواب بمونی و کلاس اول رو نری. ساعت دوم ته کلاس با رفیقت گپ بزنی و ساعت سوم بعد از نهار با لالایی استاد بخوابی. ساعت بعدی محو گل و بلبل های رها در محوطه دانشگاه باشی و ساعت آخر رو هم چون خود استاد هم خسته ست، نیم ساعته تموم کنید و آخر ترم به تعداد درس هایی که داشتی دنبال اتاق اساتید باشی و با گردن کج التماس نمره داشته باشی.

یا نه!!!

   تو می تونی بعد از نماز صبح، یه تکونی به هیکلت بدی و بعد هم درس هات رو مرور کنی. قبل استاد سر کلاس بری و زمان بین کلاس ها رو در اتاق اساتید به رفع اشکالات در سی یا تبادل عقاید بپردازی و ساعت هایی که کلاس نداری رو بیای پیش ما تا فعالیت در تشکل دانشجویی رو تجربه کرده باشی.

*******************

   ...و دانشگاه یعنی همه این ها و دوست داشتن همه این ها. یعنی تو هم باید حمزه، زهرا، ارمیا و ریحانه رو دوست داشته باشی؛ هم آرش، آرمیتا، خشی و سوزان را!!!

   تو باید همه این ها رو دوست داشته باشی برای آنکه بتوانی آن ها را با خودت همراه کنی. به قول عزیز بزرگواری:«تا لباس های خشی (و سوزان) رو نشستی، به تو ربطی نداره که نماز صبحش رو می خونه یا نه!»

   در دانشگاه هنگامی که استاد فرنگ رفته تان با آب و تاب از محو شدنش در فرهنگ و عقاید غربی تعریف می کند و نظریات دانشمندانش رو یکی پس از دیگری تو گوش تو و هم کلاسی هات می کنه، باید با لبخند به هم کلاسی هات بگویی که فرهنگ و تمدن ایرانی-اسلامی تان از همه این ها بالاتر است.

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

   "دانشگاه مبدأ تحولات است" و برای آنکه خودت و دوستانت به سمتی درست سوق پیدا کنید، با ید تحمل تحول را داشته باشید و:

«برای آنکه متحول کنیدش، باید دوستش داشته باشید!»

 

 

 

"واژه ای نیست که بسراید تو را"

   چند باره زنگ خورد و زود قطع شد. چرا دفعات قبل متوجه نشدم؟ متحرک ترین عقربه چند تکانی خورد تا یکباره تغییر را یافتم. نبود! قبلی را خودم از بین برده بودم، ولی این را حتماً خودش. گویا درخور خود ندانست و یا بر خود تحمیل شده یافت، یا شاید با بی اعتمادی آشنایی ای داشت!!!

   از خیانت بدم می آمد؛ مثل دروغ، غرور، تکبر و ... . ولی گویا خودم آلوده شان شدم. آری؟!!! نمی دانم، ولی او این طور می نمایاند.

   نشناختمش، ولی او درکم می کرد، یا نمی کرد؟ خوب می شناختم، تمامیت مرا در برگرفته بود، وجودیتم مال او بود. او، فکر و ذهنم بود. چشمانم را می فهمید. ولی این ها برایش کم بود، شأنیت او را نداشت.

   من فقط غرورم را شناختم. شناختم که او مأموریت دارد تا مرا به سمت او ببرد. او در آنجا، جایگاهش در کنار زهرا(س)ست ولی من مگر با دعایش سر بر دامان علی(ع) بگذارم. من فقط شناختم که در برابرت حقیرم و حقیرترین پیش خدایت.

   اصرار داشت که بعد از او چیزی بگذارم، ولی نمی توانستم. آخر چه؟ واژه ها حقیرتر از آنند که او را ستایش کنند:

_ کامل کوچک شده، غلامی ام که خدایش فرستاد تا بنا به نامش از آتش برهاندم. نام من فقط قبل از نام او جای دارد. مگر نه آنکه غلام همواره نامش قبل از مولا می آید.

_ اول شخص مفرد، چیزی نیست! میم و نون خود از آنکه نشانی از من هستند، در عذابند، من را چه به تو؟ آن من نیستی!

_ غلامی که بنده است، جانش برای مولایش است. دیگر چسباندن آن به صاحبش که معنا ندارد. آن من هم نیستی!

_نفس، ورود و خروج دو گاز است که باعث امتداد جان، و جان همان که گفته بودم. همان گونه اند؛ قلب و نبض و خون و...   آنان من نیستی!

_عشق را بازیچه کرده اند و هر بی سر و پایی چون من، فاعلش را بر خود چسبانده. فاعلش نشده ام تا اسمش را آن خود بدانم!

_ خورشید و ماه و ستاره را خدایت آفرید برای تو. آنان نورشان را از بانویت می گیرند و به تو هدیه می دهند. بی معنا نیست که تو را آنان خود بدانم؟!

_ شب و روز، دنیاست. تو مال آن نیستی. چگونه بگویم دنیایی؟   آنان من هم نیستی!    

 

...و همین گونه است دیگر سیاهه هایی که صفحات لغتنامه را اشغال کرده اند.

   آنچه لایق تو باشد، دراین خاک نیست! در این منظومه نیست! در این جهان نیست! در آن سوی پیش الهات یافت می شود.

پس تو فقط فاطمه ای، نامت را جز این نتوانستم بنویسم:

فاطمه"...!"            

   موضع ما در برابر شما، همان صحبت مقام معظم رهبری است. نه کمتر و نه بیشتر. ولی فراموش نکنیم که حضرت آقا در چه شرایطی و چه مسائلی را در مورد شما مطرح کردند. ایشان فرموده بودند که شما از لحاظ مالی پاک هستید و برای انقلاب زحمات بسیاری کشیده اید. ولی مطلبی که مورد بحث است، فساد مالی اطرافیان شماست که حضرت آقا هم فرموده بودند موارد ذکر شده ابتدا باید ثابت شده و بعد بیان گردد و ما همچنان منتظریم تا در دادگاهی عادل، تخلفات فرزندان و اطرافیانتان بررسی شود تا ما به بیان آن بپردازیم!

   نکته دیگری که وجود دارد نامه توهین آمیز و شرم آور حضرتعالی به مقام معظم رهبری بود. شما گویا فراموش کرده بودید که در ان شرایط حساس، چه نامه ای و به چه کسی می نویسید. نمی دانم چطور فراموش کردید در نامه ای که خطاب به مایه عزت مسلمین جهان و محبوب دل شیعیان و عزیز دل ایرانیان مرقوم می دارید، سلام نکنید؟ چطور به جای آنکه خود را سرباز رهبر شیعیان جهان بنامید، دوست و همراه دیروز و امروز و فردای ایشان نامیدید؟

   از همه ی این ها بگذریم و نیم نگاهی هم به نیمه پر لیوان داشته باشیم!!! ما باید از شما تشکر کنیم که حضور شما در نماز جمعه بعد از وقفه ای توانست، پای عده ای را برای اولین بار به نماز جمعه باز کند. ولی ایکاش به این عزیزان نماز جمعه اولی آموزش می دادید که اقامه این نماز چگونه است؟ تشکر دیگری هم که باید داشت این است که، شما توانستید با حضورتان در مصلای دانشگاه تهران، عده ای از چهره های... سیاسی را در روز جمعه به دانشگاه تهران بکشانید. افرادی که حتی در نماز جمعه تاریخی و باشکوه چند هفته قبل تهران به امامت مقام عظمای ولایت، افتخار نداده و شرکت نکردند. همچنین جای تبریک دارد به حضرتعالی که تا آنجا که بنده به خاطر دارم، برای اولین بار و در روزی که شما امامت نماز جمعه را بر عهده داشتید، نماز وحدت آفرین جمعه، صحنه درگیری و اغتشاش و رنگ خشونت را به خود دید.

و اما چند سوال که ذهن را به دنبال جواب سرگردان می کند:

   1. ارتباط مطالب نگاشته شده با مثل؛ «هر چه حرام زاده است، دور معاویه جمع می شود.»؟

البته خاطرنشان شوم که می گویند در مثل جای مناقشه نیست.

   2. آیا برای این نماز جمعه اولی ها برنامه ای دارید تا ما مجدداً آنها را در روز جمعه در دانشگاه تهران زیارت کنیم؟

البته آموزش قواعد نماز جمعه فراموش نشود.

   3. مگر اعضای بازداشتی خاندان شما از زندان آزاد نشده اند؟ پس چرا در خطبه ها خواهان آزادی اغتشاشگران و مسببین درگیری ها بودید؟

   4. آیا هنوز برادر خانم تان جناب آقای مرعشی، طبق اظهارات خودش دزدی می کند و آیا به نظر شما آقای دکتر احمدی نژاد در این دوره می تواند او را بگیرد؟

   5. بیابید ارتباط سوال بالایی با مباحث مطروحه در این نوشتار را؟

و هزاران سوال دیگر که شاید خارج از حوصله خوانندگان محترم باشد.

و اما!!!

   آقای اکبر هاشمی رفسنجانی، مواضع خود را در قبال مسائل و مباحث مطروحه پشت سر شما و منتسب به جنابعالی را سریعاً و صریحاً اعلام دارید و خود را از صفوف افراد معدوم الحال جدا کنید تا عده ای از افراد (البته ناآگاه و نادان) هنگامی که نام شما می آید، نگویند: "ابوبکر زمانه"

   در جریان فعالیت های انتخاباتی در دانشگاه و همچنین در زمان قانونی تبلیغات در ستادهای شهری، بحث ها و مناظرات داغی بین ما و طرفداران جناح مقابل صورت می گرفت. در تمامی این بالا و پایین های انتخاباتی، خیالمان تخت بود که برای هر شبهه و صحبتی که طرف مقابل بیان می کند، پاسخی معقول و منطقی داریم و به دلیل آنکه خود را برحق می دانستیم، مطمئن بودیم در هر موضوعی که بیان می شود حرفی برای بیان وجود دارد و به قول معروف کم نخواهیم آورد. می دانستیم که دولت مطبوع و مورد حمایت ما گاف نداده است و اگر چند اشتباهی وجود داشت، با کوچک شمردن آن در برابر اشتباهات بزرگ و مشابه رقیب و دلایل متقن دیگر، مخاطبان را قانع می کردیم که در اشتباه هستند.

   ولی همواره یک نکته ما را آزار می داد و خدا خدا می کردیم که این موضوع مطرح نشود! کم کم متوجه شدیم که این فقط دغدغه ما نیست و هر سخنرانی که از جانب ستاد مرکزی تهران عازم می شوند و یا افرادی دیگر که به دعوت خود ما برای ایراد سخنرانی در خدمتشان بودیم، از این قضیه می نالند. به طوریکه حتی در مراسمی حجة الاسلام نبویان فرمودند که این موضوع قابل دفاع نیست و اشتباهی بود که صورت گرفته است.

   پس از آنکه اجماع تمامی طرفداران و بزرگان و مسئولین حامی دولت اسلامی را در این مورد شاهد بودیم و متوجه شدیم همه ی دوستان در این زمینه اتفاق نظر دارند که این موضوع قابل دفاع نیست و اشتباهی بود که باید جبران شود، خیالمان جمع شد که در دور جدید فعالیت دولت خدمتگزار و عدالت محور، این مشکل رفع و رجوع می شود و آقای دکتر احمدی نژاد با کنار گذاشتن این فرد خاطی، نه تنها مشکل گذشته را حل می کنند، بلکه نشان می دهند نظرات تمامی طرفداران خود را محترم و قابل اجرا می دانند.

ولی آقای رییس جمهور محترم؛

   شما با انتصاب آقای اسفندیار رحیم مشائی به سمت معاون اولی خود، زخمی را بر تن طرفداران دولت اسلامی عدالت محور وارد کردید که صدها بل هزاران زخم کوچکتر از این را طرفداران جناح رقیب و عروسک خیمه شب بازی مورد حمایتشان یعنی آقای میر حسین موسوی نتوانسته بر سر این عزیزان وارد کند.

آقای احمدی نژاد عزیز؛

   ما در هنگام حمایت از شما، به قطع یقین مطمئن بودیم که در جبهه حق قرار داریم و شک نداشتیم که پاداش عظیم برای خدمت در ستادهای حضرتعالی در آن دنیا نصیبمان می شود. چون می دانستیم که در جهت پیاده سازی راه و خط امام بزرگوار، خمینی کبیر گام بر می داریم و موجبات خشنودی ارواح مطهر شهدا را فراهم می کنیم. ولی آقای دکتر، چرا؟ چرا به جای آنکه به تسلای درد ناشی از زخم زبان های اهالی جبهه اصلاحات در مورد اظهارات نابخردانه آقای مشائی بپردازید، با این اقدام خود نمک بر زخم ما پاشیدید؟

آقا دکتر؛

   ما به وظیفه خود عمل کردیم و از حضرتعالی درخواست می کنیم که با تجدید نظر در تصمیم خود، به وظیفه تان عمل کنید و به مردم ثابت کنید که این سخن که شما "خود رأی" هستید، سخنی به گزافه است.

 

  

 

   در بهاری ترین ماه سال قرار داریم! ماهی که همواره با احساس غرور و با شور و هیجان حاصل از یادآوری حماسه هایی که پدران و مادرانمان به رهبری امام مستضعفان و پناه مظلومان جهان، خمینی کبیر آفریدند سپری می شود.

   آنچه که در این ایام همواره مورد توجه و بررسی قرار می گیرد دستاوردهای حاصل از انقلاب و پیشرفت و توسعه کشور طی دوران پس از انقلاب است. در این خصوص بسیاری از طرح ها و پروژه های عمرانی در این ایام افتتاح شده و دستگاه های دولتی و نهادهای غیر دولتی به بیان فعالیت هایی که پس از انقلاب توسط آنان صورت گرفته، اکثرا به صورت بیان یکسری ارقام و آمار می پردازند. ضمن ارج نهادن به تلاش ها و زحمات این عزیزان در امر اطلاع رسانی علی الخصوص در جهت آگاه سازی نسل جوان به جهت آشنایی با خدمات انقلاب، باید متذکر شد که امری مهم فراموش شده است!!!

۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

   ظهر جمعه در حال خوردن نهار و گوش کردن به اخبار، دیدم که شیمون پرز رییس گستاخ اسراییل در حال جلز و ولز هست و انگار مطلبی داره اون رو می سوزونه! بعد که دوربین صندلی بغلی رو نشون داد دیدم رگ های غیرت یک ترک مرد زده بیرون و با صحبت هاي خودش نه تنها اجلاس داووس بلكه منطقه اي و حتي جهاني رو برهم زده.

   نمي دونم مطلب رو گرفتين يا نه؟!!! بياين برگرديم به دوران جنگ 22 روزه غزه. يادتون هست؟ اين بار ديگه فقط ملت ايران نبود كه در دفاع از مظلوم فرياد مي كشيد. ديگه تنها ما نبوديم كه پرچم مي سوزونديم و مي گفتيم: "مرگ بر اسراييل".

اين بار فشارهاي جهاني بسيار قوت گرفته بود و فريادها برآمده بود.  ديگر حتي حكام عربستان ساكت هم از ترس اعتراضات داخلي خواب آرام ندارند. آيا به نظر شما حسني مبارك رييس جمهور خائن مصر در جايي خارج كشور خود و يا حتي كشور خود مي تواند احساس امنيت كند. ديگر خالد اسلامبولي ها بيدار شده اند. ديگر... .

   و اين همه يعني آنكه ما توانستيم انقلاب خود را صادر كنيم. توانستيم فرياد خود را به تمام ملت ها برسانيم و با نداي امام ما، تمام پابرهنگان جهان برخواستند. فرياد هاي آن روز رجب طيب اردوغان در اجلاس داووس، صداي انقلاب ما بود كه ديگر نه تنها ملت ها بلكه دولت ها را نيز بيدار كرده است.

 ۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

   و اين همان چيزي است كه از بيان آن غفلت كرديم. ما انقلابمان را صادر كرديم و ملت ها را بيدار ساختيم، بي آنكه از اين بزرگترين دستاورد انقلاب اسلامي سخني به ميان آورده باشيم. بايد به جوانانمان بگوييم كه اين بيداري حاصل رشادت هاي پدرانشان و اطاعت از فرامين رهبرشان است. بايد به جوانانمان بگوييم كه صدور اهداف انقلاب از آرزوهاي انقلاب كنندگان بوده كه امروز تحقق يافته است.

 ۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

   در ادامه مطلب مي توانيد متن كامل مجادله نخست وزير محترم مردم شريف تركيه، رجب طيب اردوغان را با رييس بي شرم اسراييل شيمون پرز را بخوانيد و به خود بباليد كه اين حاصل انقلاب شماست.

   ضمنا پیشنهاد می کنم دانشجویان تهرانی به منظور قدردانی از این حرکت سفارت ترکیه را گلباران کنند.

ادامه مطلب

« به نام خدای شهیدان عاشق گم نامان لایق»

     اولاً! یعنی زمانی که برای خوندن این متن میخوای بگذاری،بالکل،به اندازه نصف وقتی که به فکر کردن برای پیدا کردن راهی برای گرفتن حال من می گذاری هم نمیشه؟!

این قدر کم؟ پس شما رو به جون مهتاب هاتون،به جون بهارنارنج هاتون،به جون... متن زیر رو بخونید و خیلی خوشحال هم میشم که نظرتون رو در پایان برام بنویسید.

ساعت10دقیقه بامداد شب 22بهمن 1385بود.دیدم شبکه دو داره یه فیلم سینمایی پخش میکنه.بعد از دیدن اون تقریباً ساعت 1:30بامداد بود که گفتم "نه من"رو بخونم وبعدش بخوابم ولی وقتی این فصل تموم شد دیدم نمی تونم فصل های دیگر رو نخونم. همین طور میخوندم و ورق میزدم. وقتی به خودم اومدم  دیدم ساعت4 صبح است درحالیکه پشت جلد کتاب جلوی روم بود و من مات و مبهوت پایان ماجرا !؟ میخواستم از ته دل گریه کنم!...    

(مابقی در ادامه مطلب)

ادامه مطلب

     یادم میاد در مقطع دبیرستان در حال تحصیل بودم که مقام معظم رهبری در بیانات خود اشاره به نکاتی می کردند که آن زمان معنای آن را متوجه نمی شدم:

« جنبش نرم افزاری ،تولید علم بومی»

     همیشه برایم سوال بود که این عبارت یعنی چه؟! و این سوال همواره درذهنم می چرخید.  مانند دیگر سوالات این تیپی که برایم ایجاد می شد، برای یافتن پاسخ سراغ کسی نرفتم تا آنکه خودم به عینه آنها را لمس کرده و درکش کنم.

     دوران دبیرستان طی شد؛ من هم مثل خیلی های دیگه وارد دانشگاه شدم و فکر میکردم که دیگر به سرزمین آرزوهایم وارد شده ام و اینجا همان بهشتی است که 12سال تو خواب و رویاهایم دنبالش می گشتم .

     با خودم گفتم حالا که دارم تو این بهشت با کمال آرامش و در نهایت لذت زندگی می کنم،  شاید بتوانم جواب اون سوال هام رو هم پیدا کنم. باز هم طبق معمول از کسی نپرسیدم، چون میدونستم آن خواسته مقام معظم رهبری باید در اینجا عملی شود. گفتم که پس می تونم با پرسه در حوالی این بهشت که باید به مثابه یک کارخانه علم تولید کند، معنای جمله رو متوجه شوم.

     رفتم سر کلاس، کلاسی که دیگر در آن دانش آموز نبودیم تا معلم بگوید وما یاد بگیریم، ما را دانش جو صدا می زدند. ما باید به دنبال علم می دویدیم! وشیوه ی این دویدن رو باید از کسانی یاد می گرفتیم که آنها رو استاد می گفتند .

     استاد مربی آمد و برای آغاز تمرین کتابی معرفی کرد:

«اصول........از دکتر ......دانشگاه ......آمریکا ،ترجمه ی خودم»

و وقتی به تاریخ تالیف کتاب نگاه کردم به صورت جالبی دیدم نوشته سال ......میلادی .(نیازی نیست فکر کنید این چند نقطه کی هست. بر می گردد به همان زمانی که بابا بزرگای من و شما داشتن تو مکتب خانه ها انشا می نوشتند تا از آوان کودکی، خلق و ایجاد و ابداع کردن را بیاموزند.)

     خیلی از اساتیدم خوشم اومد. هیچ مربی ای در همان ابتدای تمرین نمی توانست تا این اندازه دونده رو گرم کرده و برای ادامه ی مسیر آماده اش کند.

     رفته رفته تمرین ها سنگین تر می شد و هر گونه غیبت در سر تمرین ها عواقب جبران ناپذیری رو در پی می داشت! چون نظریات اساتید غربی که سالیان گذشته بیان شده مطرح می گردید و اگر با این نظریات آشنا نمی شدی بدنت آماده دویدن نبود.

     کار به همین منوال ادامه یافت و همچنان همان عبارت بالا توسط تمام افراد بیان می شد و آن را گرامی داشته و برای آن همایش می گرفتند: «جنبش نرم افزاری ،تولید علم بومی». و دانش جویان! محترم نیز در حالی که دائما این عبارت را زمزمه می کردند به دنبال نمره می دویدند تا استاد مربی های عزیز قبولی آنها در تمرین های پیش از مسابقه را تایید کنند .

     به پیشنهاد دو دانشجوی عزیز برای اینکه  تمارین دائما برای دوستان تداعی شود، تصاویر،  اسامی و خلاصه  زندگی  مربیان بزرگ  غربی (البته آن ها تمرین نمی دادند کالا تولید می کردند) و تنی چند از ایرانیانی که اگر چیزی هم تولید کرده باشند تا الان به ما نشان نداده اند را در راهروی دانشکده نصب کردند و با عبارت:

«see management famous men saloon…»

 از تمام دوندگان دعوت کردند تا بدانند چه کسانی سازنده ی تمارین آنها بودند.

     به واسطه این پیشنهاد و تمامی مطالب دیگر بیان شده ی، دانشگاه ما کاملا تبدیل به یک پیست دو غربی شد. این خیلی  خوب بود. دیگر اینجا می شد براحتی تمرین کرد و مطمئن بود که اگر تلاش کنی  یک دونده قوی می شوی.

     خوب حالا اگر بخوایم یه نگاه کلی داشته باشیم در مجموع تو دانشگاه هایمان یک پیست شبیه سازی شده داریم که کاملا غرب را برای ما تداعی می کند و تو دانشجوی ایرانی تلاش می کنی، در این پیست به خوبی تمرین می کنی و وقتی فارغ التحصیل بشی می بینی که خوب؛ ایران اصلا شبیه اون زمین تمرینتان نیست! پس چه می کنیم؟ می رویم به جایی که پیست از روی آن شبیه سازی شده و اگر تلاشت در حد اعلا نباشد باید بروی غاز بچرانی!

     و نتیجه ی دیگر بحث آن می شود که دانشگاه های ما به عنوان سبزترین دانشگاه های جهان و به عنوان بزرگ ترین  حامی محیط زیست معرفی می شوند زیرا که در آن چیزی تولید نمی شود تا مبادا به محیط  اجتماعی مان خدشه ای وارد شود و محیط زیستمان را آلوده کند. و در عین حال در این دانشگاه ها پیست های تمرین دو و میدانی وجود دارد که موجبات سلامتی  را به بار می آورد و ما در آن فقط دویده ایم! ...

 

     ترم دوم سال گذشته، زمزمه هایی بین بچه های مذهبی دانشگاه افتاده بود. نگرانی هایی بوجود آمده بود. گویا چیزی عده ای خاص رو اذیت می کرد. بعضی ها احساس کردند که وضع خیلی خیلی خراب است. شاید هم احساس کردند وضع قرار است خیلی خیلی خراب شود. درد پاک و مقدسی داشتند ولی گویا تحمل درد را نداشتند. می خواستند درد را ریشه کن کنند ولی گویا خود درمانی کردند، یا شاید هم به پزشک حاذقی رجوع نکردند. فقط یک مسکّن برای خودشان تجویز کردند و رضایت بالایی ها را جذب کردند تا داروی خودساخته خود را به دانشگاه تزریق کنند.

****************************************

     به گوشمان رسید که عده ای از دانشجویان مذهبی از تشکل های مختلف، به مسئولین دانشگاه نسبت به وضع حجاب اعتراض کردند و طی پیگیری های متعددی گروهی تشکیل دادند که منجربه اجرای ضربتی طرحی شد به نام"شاخه طوبی".

     هنوز دقیقا متوجه نشدم که نیت از انجام این طرح چه بود که با این عجله و سرعت و به صورت ضربتی انجام شد، به طوریکه بسیاری از تبلیغات این طرح در همان روز انجام برنامه ها یا همان هنگام انجام برنامه نصب شد. بماند که بعضی از آن ها هم دارای اشتباهاتی در درج تاریخ و... بود.

******************************************

     این طرح که مطمئناً برای رضای خداوند پایه ریزی شده بود، چرا با این سرعت صورت گرفت؟ چرای اجرای آن به این ترم مؤکول نشد؟ آیا عزیزانی که این طرح را پیشنهاد کرده بودند، به بررسی میزان موفقیت آن پرداخته بودند؟ یادم میاد وقتی از یکی از خواهران مسئول در این طرح سؤال کردیم که میزان تأثیر گذاری کارتان چقدر بود، گفت:«فوقش یکی دو نفر تغییر کنند». که اون رو هم بعید می دونم. البته جای تعجب نیست، چون آنگونه که شنیدیم بیشتر شرکت کنندگان در این مجموعه برنامه ها، خود از خواهران محجبه ما بودند.

     هنوز این سؤال برایم مطرح است که چطور دوستانی که خط دهندگان و برنامه ریزان آنان متشکل از افراد مجرّب و اکثراً سال آخری بودند و ید طولایی در کار فرهنگی داشتند، راضی شدند برنامه ای با این کیفیت را اجرا کنند؟ چگونه آنان راضی شدند که اینگونه میلیون ها پول بیت المال(طی شنیده ها قریب 10- 8 میلیون و گفته ای دیگر60- 50میلیون تومان) را برای انجام این کار بی نتیجه صرف کنند؟

****************************************

     آیا هنوز وقت آن نرسیده است که برای انجام فعالیت های فرهنگی، بغض و کینه را کنار بگذاریم و با کمی صبر و تأمل و مشورت با افراد صاحب نظر و به نیت رضایت خداوند متعال پا در این عرصه مقدس بگذاریم؟

                                                                       

      داشتم با کات...دوباره و داداش کوچیکه(ازجنس بلور) تو خیابون قدم میزدیم که چند کیسه سفید! توجه مون رو جلب کرد؛ چند گونی برنج که در کنج دیوار دانشگاه روی هم چیده شده بود و بین اون ها و دیوار باندازه یک نفر جا بود. کمی که دقتمون بیشتر شد، پرچم ایران و سربند و چفیه ای رو هم که بالا، پایین و روی کیسه ها بود، دیدیم.

     شاید شما هم مثل ما تعجب کردین!!! گونی های سفید برنج پرشده از خاک، چند چفیه، کنج دیوار دانشگاه!!! شاید به همین راحتی نشه ارتباطی بین این چند وسیله پیدا کرد، ولی اگر شما هم مثل ما یه رجوعی به تقویم می کردین، براحتی متوجه ارتباط این  مقولات می شدین. ما در هفته دفاع مقدس قرار داریم. تنها هفته ای در سال که یاد بخشی از تاریخ کشورمون زنده نگهداشته میشه. ۸سال که یک عده جوون رفتن تو سنگرهایی مثل همون که تو بالا توصیفش کردم _البته اونجا رنگ گونی هاشون مثل داخلش خاکی بود نه سفید_ با یه دنیا جنگیدند و نگذاشتن حتی یک وجب از خاک کشورمون بدست حرامیان بیفته و دستشون هم درد نکنه و تموم شد. الان هم ما برای این که این قضایا یادمون نره و به آیندگان بگیم که نامردا اذیتمون کردن و این شد و اون شد، یک هفته رو با چندتا گونی تو کنج دیوار گرامی داشتیم.

     چرا موضع گرفتین؟! حرف بدی زدم. امثال من و شما تو جنگ بدنیا اومدیم و اونایی بزرگمون کردند که این شاهکار رو کشیدند. ولی نسل چهارم و پنجم و... این ها که بوی خاک را استشمام نکرده و در فضای جنگ تنفس نکرده اند، با دیدن این صحنه ها، آیا چیزی جز آنکه در بالا گفتم در ذهنشون تداعی میشه؟ وقتی مدام تو گوششون می خونن که آنها نگذاشتند حتی یک وجب از خاک مملکتتون بدست دشمن بیفته، وقتی میگن آنها برای دفاع از این آب و خاک جنگیدند، دیگر چه جایی برای خدا و اسلام و دین می مونه؟ دیگر چه تعریفی از ایمان و اخلاص و عشق به شهادت تو ذهنشون جای میگیره؟ واقعا جای تامل دارد کسانی که خود در جنگ حضور داشتند و همه چیز را به عینه دیده اند، حاضر به معرفی جنگ بدین شکل هستند. امروزه بسیاری از نهادهای فرهنگی ما دست به اقدامی که در بالا ذکر شد می زنند و هشت سال مقاومت را در یک سنگر خلاصه می کنند. نهادهایی که مسئولان آنها خود از رزمندگان و حماسه سازان این دفاع مقدس بودند. تمام این آفات از آنجا سرچشمه میگیرد که دفاع در برابر دشمن حق را در ۸سال خلاصه کردیم و فکر کردیم که وظیفه ما تمام شده است. این تفکر باید جایگزین شود که:

"آنان که کار حسینی کردند ولی به حسین نپیوستند، باید کاری زینبی کنند والا یزیدی اند."